به گزارش پایگاه خبری شوراخبرلری،به نقل از شهریار، حمل و نقل و تردد شهروندان همچنان مسئله اول دررتق و فتق امور شهرهاست؛ شهروندانی که در بیست و چهار ساعت شبانه روز در تکاپوی رسیدن به مقصد هستند، طبیعتا دوست دارند در کمترین زمان ممکن و با سهل ترین وسیله به نقطه دلخواه برسند. اینجاست که پای مدیریت شهری به میان می آید تا با برنامه ریزی های دقیق، بتواند نیازسنجی هایی متناسب با درخواست های شهروندان انجام داده و آن ها را به مرحله عمل برساند.
ترافیک و مسائل مربوط به آن، همانند دیگر موارد زندگی آدمی تحت تاثیر تکنولوژی قرار گرفته است؛ به نحوی که در برخی از شهرهای بزرگ و پیشرفته جهان، حتی تاکسی های پرنده نیز در حال فعالیت است و همه اینها، نشانه تلاش برای آسودگی، آرامش و رفاه انسان در کنار بهره مندی از امکانات زندگی شهری است. در حداقل شرایط هم، می توان گفت که یک شهر، باید از اتوبوس رانی، تاکسی رانی و انواع مدل های حمل و نقل ریلی درون شهری برخوردار باشد تا بتواند خدماتی قابل قبول به شهروندان ارائه دهد. به اینها بیفزاییم شبکه راه ها و خیابان های شهر را که زمینه و بستر ترافیک شهری هستند.
تبریز با جمعیتی بالغ بر ۲ میلیون نفر، مشکلات ترافیکی خاص خود را دارد؛ خیابان های تنگ و قدیمی که دیگر گنجایش خودروهای رو به افزایش را ندارند؛ فرسودگی ناوگان حمل و نقل عمومی و به درازا کشیدن اجرای پروژه مترو از سالیان قبل، نقاط مختلف شهر را درگیر گره های ترافیکی کرده است؛ و به تبع آن، نیاز به اجرای طرح ها و برنامه های دقیق و هماهنگ با نیازهای شهر و شهروندان پررنگ تر شده است؛ همان کاری که شهرداری تبریز در این دوره از مدیریت شهری به انجام آن مبادرت ورزیده است.
تمامی شهروندان کم و بیش با اقدامات شهرداری در این زمینه آشنا هستند؛ اجرای طرح های متعدد مسیرگشایی، تکمیل نواقص خط یک مترو، تلاش بی وقفه برای اجرای خط دو و همزمان با آن انجام فعالیتهای حفاری در خط سوم و آغاز عملیات احداث تراموا از برنامه های قابل توجه شهرداری در این زمینه محسوب می شوند.
علاوه بر اینها، نوسازی ناوگان تاکسی رانی و اتوبوس رانی با خرید صدها دستگاه تاکسی و اتوبوس جدید و برنامه ریزی برای راه اندازی تاکسی ون در مسیرهای مختلف بخش دیگری از اقدامات مدیریت شهری در دوره ششم بوده است. اما آنچه موضوع بحث ماست، وجهه دیگری از این اقدامات است؛ به عبارت دیگر به این نکته توجه می کنیم که شهرداری در تلاش برای شبکه سازی حمل و نقل عمومی در شهر و خارج ساختن آن از سیستم خطی است.
فرض کنیم مسافری قصد دارد با استفاده از حمل و نقل عمومی، از میدان آذربایجان به یکی از قسمتهای مرکزی شهر برود. در صورت راه اندازی پروژه تراموا، مسیر میدان آذربایجان تا میدان جهاد (نصف راه) با تراموا و از نصف راه تا میدان ساعت، با اتوبوس های بی آرتی طی می شود. یعنی تسهیل تردد در نقاط مختلف شهر با وجود شبکه ای از اجزای حمل و نقل عمومی ممکن می گردد، بی آن که شهروندان هزینه زیادی صرف کنند یا زمان انتظارشان طولانی شود. در مورد خطوط مترو نیز چنین است، شهروندی از باغمیشه با خط دوی مترو خود را به میدان کهن (سه راه امین) می رساند و با چند دقیقه پیاده روی در چهارراه شریعتی با سوار شدن به اتوبوس بی آرتی، به راحتی به میدان راه آهن می رسد.
البته اینها نمونه هایی بسیار ساده و ملموس از شبکه ای شدن حمل و نقل در تبریز تلقی می شوند؛ لیکن بزرگی موضوع زمانی مشخص می شود که بدانیم روزانه ۱/۵ میلیون نفر در محدوده مرکزی شهر تردد می کنند؛ حال به این میزان، تردد در دیگر بخشهای شهر را نیز اضافه کنیم و آن وقت است که عمق ماجرا عیان می گردد؛ اتصال تمامی وسایل و مسیرهای حمل و نقل عمومی به یکدیگر و تقویت این نقاط اتصال، علاوه بر تسهیل رفت و آمد شهروندان در سطح شهر، موجب کاهش استفاده از خودروهای شخصی شده و نتایج مثبت و مهم دیگری هم چون سالم سازی محیط زیست شهری و ارتقای سلامت روحی و جسمی شهروندان را به بار می آورد.
مدیریت و نظم دهی به این حجم از رفت و آمد شهروندان، وظیفه ای خطیر است که شهرداری تبریز با اتکا به همراهی و همکاری شهروندان آن را ایفا می کند؛ زیرا هر طرح و ایده شهری که در مرحله اجرا قرار می گیرد، بیش از همه نیازمند همکاری و همراهی شهروندان در تمامی مراحل اجرا و راه اندازی است.
