بعضی از روزها در امتداد زمان، فراتر از تقویمهای رسمی ایستادهاند؛ روزهایی سرنوشتساز که باید آنها را با کِلک جان بر جریده حافظه یک ملّت نگاشت.
روزهای وداع با رهبر انقلاب بیگمان از ماندگارترین روزهای حافظه تاریخی ایرانیان خواهد شد. روزی که میلیونها انسان فارغ از تفاوت دیدگاهها، سلایق و پایگاههای اجتماعی، خود را در سوگ تکیهگاهی عظیم یافته و به بدرقه رهبری شجاع میشتابند.
دهههای متمادی است که نام خامنهای عزیز با استقلال، عزّت ملی، پیشرفت علمی و امید به آینده ایران اسلامی گره خورده و نام او در امتداد تاریخ و در کنار نامهایی نوشته خواهد شد که «ایرانی بودند و برای ایران و در ایران جان دادند»!.
آری، همه حاکمان ایران، در ایران وفات نیافته و همه آنها ایرانی نبودند؛ از میان خیل عظیم و فهرست بلند حاکمان و فرمانروایان ایران، بسیاری از ایشان به قتل رسیدهاند. غالباً به دست رقبای داخلی و بدخواهانی مع الاسف ایرانی! ظاهراً تنها شش یا هفت فرمانروای ایران، به دست دشمن خارجی و غیر ایرانی ترور و کشته شدهاند. نام بلند قائد شهید، بر تارک تاریخ بدین صفت مکتوب شد.
اگر قرار است این وداع شکوهمند برای جامعه دانشگاهی معنایی فراتر از یک سوگ ملّی داشته باشد، آن معنا چیزی جز تجدید قوا برای مرجعیت علمی و جهش علمی و تعهّد به مسئولیت اجتماعی دانشگاه نیست؛ امروز بیش از هر زمان دیگر متکی بر آیه شریفه «فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ» باید کمر همّت ببندیم و نشان دهیم که دانشگاه نهادی مسئولیتپذیر در قبال سرنوشت کشور، رفاه مردم و آینده نسلهای فرداست.
به قلم : حسین سیمایی (وزیر علوم، تحقیقات و فناوری)
